Lijkt mij echt een (natte) droombaan, chauffeur zijn op een #wipkar
Groene mannetjes op het Raadhuisplein in Waalwijk (via @stienokke)
 (bij Centrum Waalwijk)
Een #instaselfie gemaakt in de Bruynzeel showroom, op tweede paasdag, net voordat de deuren open gingen. Je ziet de (gezonde) spanning.
#selfie #waalwijk #brabant #netherlands  (bij Bruynzeel Keukens Waalwijk)
Aan het aantal pennen kan het vandaag niet liggen, we kunnen wat dat betreft zat schrijven! (bij Bruynzeel Keukens Waalwijk)
Energiek onder de wol
Broer en zus zijn het goed eens vanavond en zijn gezamenlijk vertrokken naar dromenland 

#jackrussell #instadog #waalwijk #netherlands #instasleep  (bij Casa de los Panaderos @ Waalwijk Oost (Bork))
Als het gras twee hondjes hoog is….

#jackrussell #instadog #spring2014 #waalwijk #brabant
Doden kan nooit een hoofdtaak zijn van artsen.

Vanochtend las ik een in mijn ogen een opmerkelijke tweet van journaliste en destijds (mede) oprichtster van de publieke omroep Powned, Marianne Zwagerman.
Ze heeft een column geschreven in de Gooi en Eemlander over een TV programma wat de afgelopen week is uitgezonden over een speciaal euthanasie ziekenhuis, wat in Nederland schijnt te bestaan. 
Ik heb de column in zijn geheel helaas niet kunnen doornemen omdat deze alleen maar beschikbaar was voor betalende abonnees.
Het TV programma heb ik ook nog niet kunnen bekijken, maar dat is zeker nog wel iets wat ik via Uitzending Gemist wil gaan doen.

Mijn interesse werd gewekt door de afbeelding die Marianne bij haar Tweet had gevoegd. Die afbeelding bevatte een fragment uit de geschreven column van Marianne uit de Gooi en Eemlander van de afgelopen ochtend.

Het ging dus over die zogenaamde “levensbeëindigingskliniek”.
Woorden die mij opvielen waren de volgende:

"Ik keek naar Gaby en zag vooral haar geestelijk lijden. Ik wenste haar een goede revalidatiearts toe in plaats van een arts van de levensbeëindigingskliniek. Zo’n kliniek moet er ook helemaal niet zijn. Artsen zijn opgeleid om mensen beter te maken, niet dood. Doden kan nooit je hoofdzaak zijn als arts…."

Heel de dag heb ik aan deze woorden van Marianne moeten denken.

Eigenlijk het idee van mij hoe ik tegen het begrip “euthanasie” in het algemeen aan kijk.

Het zo tegen euthanasie aankijken lijkt anno 2014 erg conservatief en behoudend, maar het is volgens m’n eigen persoonlijke normen en waarden de meest gezonde manier.

Het dood maken om niet meer te lijden.
Een jaar of 20 geleden was het “not done” en ten strengste verboden.
Tegenwoordig bijna net zo normaal als het zetten van een gebroken enkel.
Iedereen mag het voor zich zelf beslissen, begrijp me niet verkeerd, onnodig lijden hoeft niet, maar ik zie er toch iets heel gevaarlijks in.

De zorgkosten stijgen, mensen worden ouder en op één of andere manier lijkt het wel dat het er vanaf bovenaf ingestampt wordt dat euthaniseren de gewoonste zaak van de wereld is.
De volgende stap is in deze vrije “zorg markt” dat verzekeringsmaatschappijen zich er mee gaan bemoeien.

En dan is het hek van de dam.

Als je bijvoorbeeld ongeneeslijk ziek bent en je toestand is uitzichtloos, dat de verzekering zegt: “De behandeling betalen we niet volledig, maar een levensbeëindiging wel en eventueel de begrafenis / crematie ook, als u het binnen 3 maanden laat uitvoeren”.

Nu is dit nachtmerrie scenario ethisch nog niet denkbaar, maar ik denk na een paar jaartjes fanatiek D66 beleid, waarbij de sluizen van de vrije marktwerking in de zorg wagenwijd open gezet gaan worden, kan dit nog wel eens keiharde waarheid worden.
Zeker voor de gewone man, met een klein modaal salaris en die de kapitalen niet bij elkaar gesprokkeld kan krijgen om de exorbitant hoge eigen bijdragen (nu al)  te betalen. 
De zorgverzekeringsmaatschappijen hebben al veel te zeggen en krijgen nog meer macht in het land waar geld verdienen aan andermans ellende de norm is geworden.

De macht aan de zorgverzekeraars is in mijn ogen ziek. 

We moeten weer terug naar solidariteit.
Terug naar genezen, terug naar menselijkheid. De zorg is geen markt.
Willen we een nachtmerrie voorkomen waarvan ik denk dat deze echt werkelijkheid kan worden, dan moeten we de zorg niet in handen geven van partijen die afhankelijk zijn op hun beurt van aandeelhouders.

Laat gewoon God beslissen wie wanneer en op welk tijdstip dood gaat.
Laat dit niet over aan het geld, want op deze voet doorgaan, dan voel je gewoon dat dit er vroeg of laat van gaat komen.

Het is alleen nog maar een kwestie van draagvlak creëren en het “volk” hieraan laten wennen en laat dat maar aan Alexander Pechtold over en zijn D66 vriendjes en vriendinnetjes.